Hallo, ik ben Rana Nuraiz. Ik studeer aan de hogeschool in Hasselt, ik ben dol op voetbal en ga graag uit met mijn vrienden. Twintig jaar geleden ben ik geboren in Bagawal Nagar, een stad in de Pakistaanse Punjab. Ik ben lid van de Ahmadiyya-moslim-gemeenschap, een stroming binnen de islam.

Het was niet gemakkelijk om mijn vrienden achter te laten. Maar in Pakistan
blijven was ook geen optie. Want steeds vaker werden de Ahmadiyya moslims
vervolgd. Mijn ouders vonden het niet meer veilig om in Pakistan te blijven wonen. Zij wilden natuurlijk het allerbeste voor mij en mijn broer en zus.

Het geweld tegen de Ahmadiyya begon al onmiddellijk na de afscheiding van India. Maar sinds 1984 is het steeds erger geworden. Zia ul Haq, een militair dictator, vaardigde in dat jaar een anti-Ahmadiyyawet uit. Gedaan met de vrijheid van godsdienst dus! Elke Ahmadiyya moslim kan in de gevangenis terecht komen, enkel omdat hij of zij Ahmadiyya moslim is.

In Pakistan mogen we als Ahmadiyya de naam Mohammed niet uitspreken, we mogen niet meer op bedevaart naar Mekka, we mogen geen a-salam-aleikum zeggen.

Dus ben ik samen met mijn familie naar België gevlucht, toen ik 12 jaar was. Veel keuze had ik niet. Alleen mocht ik niet in Pakistan blijven.

We kwamen terecht in Brussel in het opvangcentrum. De doos of het kamp, zo noem ik dat. In Brussel stuurden ze mij naar een Franstalige school. Een tijdje later verhuisden we naar Sint-Truiden. Hier ging ik naar een Nederlandstalige school.

In België is er gelukkig wel vrijheid van godsdienst. Hier mogen we geloven wat we willen.