Hallo, ik ben Hamza...
Ik ben 13. Ikzelf ben geboren in Sint-Truiden. Ik speel heel graag voetbal en doe ook Taikwando!
 

Deze twee mensen zijn vrienden van mijn ouders. Zij nemen ons mee naar Marokko, het geboorteland van mijn ouders.

A-Salam-Aleikum, ik ben Um-Zachariya. Zachariya is mijn kleinzoon. En de man naast mij op de foto, dat is Hammadi, mijn echtgenoot. Ik ben geboren in Fez, één van de vier koningssteden in het noorden van Marokko.

Um-Zacharia vertelt jullie hoe zij en haar man in België zijn terechtgekomen...

In de jaren ’60, toen ik 17 was, zijn we met het hele gezin naar België verhuisd. Mijn papa had een arbeidscontract gekregen van de Belgische overheid om in de mijnen van Winterslag te komen werken. In Marokko was er weinig werk, dus was de keuze voor mijn vader snel gemaakt.

Mijn papa is ondertussen overleden. Hij is ziek geworden van het zware werk in de mijn.

Eerst had België een beroep gedaan op Italiaanse arbeiders om in de mijnen te werken maar na de mijnramp van Marcinelle in 1956 waren de Italianen niet meer zo geneigd in de mijnen af te dalen. Dus zocht de Belgische regering arbeiders in Turkije en Marokko.

Heel wat jonge mannen komen zo in de Limburgse mijnen terecht. Ook in Franse, Duitse en Nederlandse mijnen gaan arbeiders uit Marokko aan de slag. Het geld dat ze verdienen sturen ze op naar hun familie in Marokko.

Maar de Belgische overheid wil dat de Marokkaanse migranten ook in de Belgische economie gaan investeren. Dus worden de mannen gestimuleerd om hun gezin te laten overkomen. En zo ben ik samen met mijn mama en broers en zussen in België terecht gekomen.

De eerste generatie Marokkaanse migranten, waartoe mijn vader behoorde, kwam voornamelijk uit de arme plattelandsbevolking. Werk was hun voornaamste motivatie om naar België te komen.

Maar ook vóór de jaren ’60 waren er al Marokkanen naar Europa
afgereisd. Duizenden Marokkanen hebben in Frankrijk, Nederland en België gevochten tegen het Duitse leger tijdens de tweede
wereldoorlog. En ook tijdens de eerste wereldoorlog zijn nogal wat Marokkaanse soldaten gesneuveld op het Europese continent.

Sinds de jaren ’80 komen vele mannen en vrouwen naar België omdat ze trouwen met iemand die hier woont. Zo is Hammadi naar België gekomen om met mij samen te wonen.

Ik ben in Marokko tot mijn dertiende naar school gegaan. Toen ben ik gestopt want ik wou niet studeren. Ik wilde leren naaien om kleren te maken. Dat was mijn droom, al van toen ik heel klein was. Soms knipte ik stukken van mijn lange rokken en maakte ik daar iets
anders mee.

Toen ik in België aankwam ben ik direct naar de naaischool geweest, jammer genoeg zonder een woord Nederlands te kunnen. Na drie jaar ben ik gaan werken in een textielfabriek. Ondertussen spreken mijn man en ik goed Nederlands. Onze dochters hebben allebei in België gestudeerd. De oudste is getrouwd met een Fransman, de jongste met een Belg. We voelen ons heel goed thuis in België.
 

Duizenden Marokkanen hebben tijdens de eerste en tweede wereldoorlog in Frankrijk, Nederland en België gevochten tegen het Duitse leger

Waarom_Marokkaanse_boeren_migreren_of_thuisblijven

Mijnen