Sat Sri Akal. Ik ben Harjit Singh. Ik heb een jongere broer Harpreet Singh. Ik ben 20 en help mijn papa soms in onze winkel in de Stapelstraat.

Ik neem jullie mee naar de Punjab, de streek in het noorden van India waar ik geboren ben. Geniet van de tocht in ons mooie land.
 

Dit is Parmjit Singh, een vriend van mij. Hij vertelt jullie hoe hij in België is terecht gekomen.

In 1996 ben ik naar België gereisd. Dat was geen gemakkelijke tocht. Ik ging van India naar Malta, dan met de boot naar Italië en dan via Duitsland naar België. Mijn mama, broer en zussen bleven in India. Aangezien ik oud genoeg was om alleen te reizen, wilde ik mijn papa achterna die in België was.

Mijn vader was uit India gevlucht voor de burgeroorlog die begon in 1984. In dat jaar kende de vervolging van de sikhs een hoogtepunt. Indira Ghandi, presidente van India, gaf haar soldaten de opdracht om de Gouden Tempel, de heilige plaats van de sikhs, te bestormen en alle sikhs gevangen te nemen. Deze gebeurtenis werd Operation Blue Star genoemd. Honderden sikh-militanten kwamen om het leven, maar ook duizenden onschuldige burgers stierven in deze strijd. Als reactie op de bestorming van de heilige plaats, werd Indira Ghandi vermoord door haar twee lijfwachten, beiden sikhs.

Vooral de sikhs die openlijk voor hun geloof uitkwamen, de amrithdaris, werden vervolgd. Mijn papa was een van hen en nam dus de benen. Net als vele lotgenoten probeerde mijn vader in Europa een nieuw leven op te bouwen. Aangezien de Punjab, onze geboortestreek, ook een landbouwstreek is, kwamen velen van ons terecht in Limburg waar we als seizoensarbeider aan de slag konden in de landbouwsector.

Maar er waren al vroeger sikhs in België geweest. Al eens gelet op de namen die op de Menenpoort in Ieper staan geschreven? Je vindt er honderden ‘Singhs’. Honderden sikhs hebben voor ons gevochten in de Eerste Wereldoorlog. India werd toen gekoloniseerd door Groot-Brittannië en zo kwamen de sikhs terecht in het Britse leger en dus in België.

In het begin was het niet gemakkelijk in mijn nieuwe thuisland België. Ik belde wel tien keer per dag naar huis, tot mijn papa mij de telefoonrekening voorschotelde. Ik miste mijn vrienden en familie in India. Ik begreep ook geen snars van wat de mensen hier tegen me zeiden.

Dus heb ik vlug Nederlands geleerd. Voor mijn ouders was het moeilijker om Nederlands te leren omdat zij ook in India niet naar school zijn geweest.

Mijn mama, broer en zussen zijn ook enkele jaren na mij naar België gekomen. Ondertussen voel ik me heel goed thuis in Sint-Truiden.